Florida state, arts and culture, anti-WEF demo at Winter Olympics

FLORIDA -- Napunta ako last January sa Florida. Kasal kasi ni pinsan. Dahil sa terrorist attack nu'ng September 11, kapansin-pansin agad sa airport (JFK international) ang mga sundalo at Army National Guard na nagbabantay. Makailang tsek-ap muna ng bagahe at dala-dala, pati na ang pagpapahubad ng sapatos (baka raw may C4 plastic explosives). Reklamo ng reklamo ang mga pasahero. Not used to it ang mga mokong. Ngiting kalabaw lamang kami. Sanay na kasi sa mga check points at Customs Service sa Pilipinas! Hehehe...

The warm Florida winds greeted us (kami ni misis) paglabas pa lang ng airport. Florida is situated in the southernmost tip of the eastern United States. It is like an appendix hanging off the mainland. It faces both the Atlantic Ocean and the Gulf of Mexico. Tropics ang init, so walang snow. Walang winter, autumn or spring. Lahat summer. Parang Pilipinas. So Florida is the point of destination of tourists and people who intend to enjoy their retirement from work. Maraming Adult Retirement Facilities kaya talagang contrasting ang number of old and aged population. Maraming lolo at lola na nagmamaneho ng kanilang BMW, Benz, Sarao (ahek!!), etc.

Malalaki at mura ang mga bahay sa Florida. Mas mababa nga lang ang sweldo. Subalit low taxes naman, and the desire to spend is not that great, as there's not much stores that offer alternative lifestyle, clothing, etc. So, kung mahilig ka sa "malls", talagang buhay na buhay ang byuti mo. Typical American na way of life. Mababa din ang stress level, so, ka-aya-aya sa ibang mga Pinoy ang Florida. Maraming mga Pinoy sa estadong ito. Though, pinakamarami pa rin ang sa California at Hawaii (established na dahil sa first wave of migrations pa mula 1920's hanggang sa kasalukuyan). Sumusunod sa California at Hawaii ang New York/New Jersey at humahabol na rin ang Chicago. Siguro ay sumusunod na ang Florida, Washington at Texas.

ARTS AND CULTURE -- Sa isang migranteng manggagawa na tulad ng kalahatan sa amin dito sa Nweba York, moving to Florida is something that needs to be decided upon slowly and carefully. In Florida kasi, the Americanization of a Filipino migrant ay mas napapadali. Florida, I noticed, is far different from the rest of the United States. Mas malayo ang istilo compared to New York. New York is the melting pot of the world. Hindi lamang noong sa pagpasok ng nagdaang siglo 19. Magpasahanggang-ngayon pa. The train of entry of immigrants shifted from Western and Eastern European to Hispanics, and now to Asians, at Pacific Islanders and West Africans.

Because of this cultural mix, parang mas nakikita mo ang kabuuan at kalahatan ng mundo dahil these fellow migrants also bring their native culture, music, culinary arts, native lores, etc. There's a lot of festivals and street fairs in New York, especially during summer and flea markets showcasing vintage collectibles from other countries among others. Isa pang pagpapatunay nito ang aking last column tackling Pinoy underground bands dito sa New York/New Jersey area.

Ang isa pang nagpapatingkad ng New York ay ang karamihan ng mga museums at art galleries nito. Big and small, specializing in arts and history. Hayag na ang Metropolitan Museum (Mets), Museum of Modern Art (MOMA), Historical Museum, American Indian Museum, Guggenheim Museum, Children's Museum, Lincoln Center for the Arts, Asia Society, American Folk Arts Museum, etc. Kung ikaw ay naghahanap ng butas, on how to enrich your mind with different historical finds and the arts, talagang pipirmi ka sa New York. No wonder na New York was called "Arts and Culture Capital of the World".

No wonder din na maraming Asian American at Filipino writers ang nakatira dito. I can list Jose Garcia Villa - national artist as one. He died recently in his apartment sa Greenwich Village. Curently, Filipino writers and poets like Eric Gamalinda, Bino Realuyo, Luis Cabalquinto, Luis Francia, Jessica Hagedorn, etc. also thrive fairly well dito.

Keep on reading, keep on studying. Patuloy ng paghalungkat sa mga bagay-bagay. Dito sa New York ay maraming mga bookstores at libraries. Aside from the chain of bookstores, there are lots of second hand bookshops, and specialty bookstores, too. Even the elusive Anarchists got their own bookshop where they sell books, magazines and propaganda materials.

WORLD ECONOMIC FORUM -- Napag-usapan ang mga anarchists. Marami sila dito last week sa New York. May meeting kasi ang mga political at economic leaders sa Waldorf Astoria (paboritong New York spot ni Imelda). Meeting ng mga kapitalistang lideres at tinawag na World Economic Forum. So dumagsa ang mga aktibista ng iba't-ibang organisasyon at bloke. Mga anti-sweat shops, anti-imperialists, anti-war protestors, environmental activists, etc. May mga pinoy at fil-ams din na nagparticipate condemning the encrouchment and intervention of US Military sa Pilipinas in guise of VFA (Visiting Forces Agreement) at Balikatan.

Nagmistulang Police State under Martial Law ang Manhattan. May pulis bawat kanto (hindi lamang sa ilalim ng tulay). Ayaw ng bagong mayor ng New York (na si Mike Bloomberg) na mangyari sa New York ang nangyari sa Seattle 2 years ago during the anti-WTO (World Trade Organization) rally laban sa WTO summit. So the right to protest and display a different opinion was curtailed ng bahagya. At yun nga, maraming mga anarkista na humarap sa mga 'tadong New York Police. Parang pareho sa sukatan ng ilong ng pulis at raliyesta sa Mendiola!

Ang usapin sa punto ng Anarchy ay napakahaba. Ang Anarkiya ay hindi lamang mga kabataang naka-itim, o mga punks na me mohawk na buhok, na nagsusunog ng sasakyan at naninira ng mga kagamitan. Anarchy is a political school of thought na nagbuhat pa nu'ng early 18th century. But that is a very deep discussion na hindi ko na ma-cover dito.

WINTER OLYMPICS NGAYON SA UTAH (As of this writing). Siyempre, wala ang Pinas. Understandably, wala nga tayong yelo, at siguro kahit na pumutok ang butsi mo sa pag-gapang na me skating rink sa mga malls sa Maynila ay hindi pa rin kaya ng Pilipinas na i-promote ang winter sports. Sa Southeast Asian Games nga ay pipilay-pilay na tayo. Masyado kasing naging masalimuot ang pagpapadala ng ating mga athletes. Kahit na lang sa training ay kulang tayo ng equipments. Siguro ay kailangan talagang i-overhaul ng ating pamahalaan ang mga programa nito na nag-uungkat nga Kalakasan. Pero, bakit kaya may entry ang Kenya sa cross country skiing? Hhhmmm ... nagtatanong lang! *