Halo-halong may santol

(Ikalawang yugto)

EH, BAKIT? -- Marahil ay may mga nagtatanong kung bakit ang pamagat ng aking nagdaang kolum (at pinapangalawahan ngayon) ay “Halo-halong may santol”. Bakit nga ba?

Tulad ng panghimagas na “Halo-Halo”, ang aking kolum ay nagnanais magbigay saya, ulat, pang-alis ng bagot, mga pananaw at kung bigyan ng matamang tuon ay mga aral. At kung bakit may ‘santol’ ay dahil ang mga pananaw na ito ay hindi madaliang tanggapin. Singlaki ng buto na santol na mahirap lunukin, kung itatanim sa kaibuturan ng ating kaisipan at kamalayan ay maaaring magbunga ng punong sa huli ay magbibigay lilim sa ating napapagod na mga kaisipan. Ika nga, a writer is not just to write, portray and paint words in the wind. A writer must also instigate to revive a primal urge of the reader to feel, think and react.

Sige, bigyan pa natin ng kaunting langka ang ating Halo-Halo.

INDEPENDENCE DAY -- Ika – 12 ng Hunyo. Araw ng pagdiriwang sa anibersaryo ng “kalayaan” ng Pilipinas mula sa Espanya. Maraming usapin ang dala nito dahil hindi nagtutugma ang mga pananaw ng mga historians, at social scientists. May mga nagsusulong ng literal na usapin na talagang this is our true day of independence dahil lumaya tayo mula sa kumot ng mga Kastila. May mga naglalahad naman ng argumento na ang “kalayaang” ito ay hungkag dahil inagaw naman muli tayo ng isa namang mapang-aliping bansang kinakatawan ng Estados Unidos. Which one is true? We do need to learn and look back at our history and pore into most minute details in order to form our own opinions. Maybe, it will also help us understand why we Filipinos are a good example of a migrant race. And why even as the Philippine government praises the Overseas Contract Workers (OCW’s) as ‘modern day heroes’, little is done to help the labor force being deployed abroad.

Every June for the past decade, merong parade and street fair na dinadaos sa Manhattan (New York City), organized by some leaders of the Philippine community, dubbed Philippine Independence Day Celebration (PIDC). Usually, every first day of June ang petsa ng pagdaraos. Maraming mga Pilipino from the states of New York, New Jersey and Connecticut ang nakikilahok sa parade at street fair. May mga floats pa at kuntodo show-up ng Philippine heritage ang mga participating organizations at groups. May mga nag-cocostume ng ati-atihan (mula Aklan Association), mga nakabahag na Igorot, mga naka-ala Andres Bonifacio at mga katipunero na gayak, mga kapatid na muslim, etc. Kasama din sa parada ang mga Filipino professional organizations like Philippine Nurses Association, Phil. Association of Medical Technologists (PAMET), Association of Filipino Teachers in America, etc.

Kasama din ang mga kabataang aktibistang Pinoy at Fil-ams na kinakatawan ng Philippine Forum, Gabriela Network, Makabayan, FORWARD (women’s group), ARKIPELAGO (arts and culture), Filipino Workers Center, etc. Dala nila ang mga issues affecting Pinoys both in the Philippines and abroad.

Pagkatapos ng parada ay cultural show sa Madison Park the whole afternoon. May mga nagtitinda ng kakanin tulad ng lumpia, dinuguan, bijon, canton, etc. May mga nagtitinda din ng mga CDs at tapes ng Pinoy artists at bands. May mga booksellers selling Filipiniana books and artifacts.

Masaya and it seems like na-iigpisan ang pagkauhaw at homesickness, kahit sa isang maghapon man lamang. This year though, walang street fair and cultural show. Parada lang. Parang idinahilan pa na terrorist threat ang sanhi ng hindi pagbigay ng permit sa street fair. Subalit may mga haka-haka na ang totoong dahilan ng hindi pag-issue ng permit sa street fair ay dahil “LATE” na ang pag-apply ng Komite ng permiso. Haaay naku ….

So this year, matapos ang parada ay magsisi-uwian na. Walang saysay. Walang silbi.

HOMESICK -- I was drinking a Starbuck’s mocha the other day. And suddenly it hit me na ang lasa ay parang kapeng may Alpine milk. I tried to reason na homesick lang siguro ako. Tayong mga nasa ibang bansa lalo na kung matagal nang hindi nakakauwi, ay unconsciously in one way or the other try to bridge the gap by day dreaming about things that are once familiar to us, like Philippine brands and products. That’s why, punta pa rin tayo sa mga Filipino at Asian stores para mamalengke, nagpapadala ng bareta ng sabong panlaba tuwing may kakilalang umuwi, may mga display ng bote ng Tanduay at Anejo, may mga tabo sa banyo (kung minsan ay may mga panghilod pa!!), at sinusuot pa rin ang mga shirts na may printang Bacolod, Cebu, etc … o di kaya ay iniingatan ang mga lumang Bench at Penshoppe. Hehehe …

Homesick…. Homesick … The feeling kills us slowly inside. It gnaws at our very bone and gives us the chill even in the hottest summer.

Kaya nga kailangan nating kumain in Halo-Halo. May santol man, o wala. *

Back to top