Yaman ng simbahang Katoliko

NITONG nakaraang ilang araw, ang atensiyon ng pitak na ito ay napukaw nang lumabas ang balita tungkol sa isang panukala na gawing obligasyon ng bawa't kotoliko ang ibigay sa simbahan ang sampung porsiyento (10%) ng kanilang kinikita. Ang usaping ito ay batay sa isinagawang pagtantiya (survey) ng isang estasyon ng telebisyon kung dapat nga kayang gawin ito ng lahat ng katoliko sa bansa. Sa ngayon ay tinatayang 82% ng mga Filipino ay katoliko.

Si Msgr. Hernando Coronel, ang tagapagsalita ng maimpluwensiyang Catholic Bishops' Conference of the Philipppines (CBCP), ay napabalitang "payag" sa ganitong panukala --- bagay na kaagad namang pinabulaanan ni Jaime Kardinal Sin, ang Obispo ng Maynila, ang tinatayang pinakamayamang bishopric sa buong Pilipinas.

"The debate on the issue," pahayag ni Sin, "is irreverant in these times when the poor are already suffering....I do not favor obligatory tithing. It offends me because it hurts the poor. I do not even favor discussing the issue at this time....All debates on tithing are desecrating the Church of the poor," dugtong pa nito.

Ang tithing o "ikapu" ay isang obligasyon ng bawat kasapi ng simbahan na nag-ugat sa bibliya (Bagong Tipan). Ito ay binigyan ng malawakang paliwanag sa mga sulat ni San Pablo bilang panawagan sa mga naunang Kristiyano matapos ang pagkamatay at muling pagkabuhay ng Panginoong Hesus.

"The Church was strongest when Francis of Assisi, Teresa of Jesus and Mother Teresa taught us the power of being poor children of God. What the Church needs now is more piety not tithing. What the Church needs now is more simplicity not more debates," dugtong na paliwanag ni Sin.

Sangayon kami ng buong-buo sa mga paliwanag na ito ng butihing Kardinal. Bakit nga ba natin dadagdagan pa ang paghihirap ng maraming kababayan natin para lamang lalo pang palakihin ang yaman ng Simbahang Katoliko?

Ang Simbahan, kung tutuusin lamang ang yaman nito: mga malalawak at piling-piling mga lupain na kinamkam ng mga Prayleng Kastila sa panahon ng kanilang pananakop sa bansa, mga naglalakihang paaralan (tulad ng UST, La Salle at Ateneo), bilyon bilyong investments at deposito sa mga malalaking bangko (napabalita ang bilyong deposito nito sa Bank of Philippines Islands), balor o halaga ng mga yamang nasa loob ng mga simbahan at katedral, salaping donasyon sa simbahan taon-taon ng PCSO at Pagcor (mga ahensiya ng pamahalaan) sa mga proyektong pangkawang-gawa, ay isa sa mga pinakamayamang institusyon, kundi man pinakamayaman, sa buong Pilipinas sa ngayon.

Ang buong Kaparian, ang lahat buhat sa mga Kardinal, Obispo at Pari, ay di nagbabayad ng buwis (tulad ng real property tax) o dili kaya'y tumutubos ng sedula buhat sa pamahalaan. Ang kinikita nito buhat sa mga negosyo kung saan nakalagak ang bilyon bilyon nitong kayamanan, ay libre rin sa buwis. Ilang bahagdan ng nasabing salapi ay ipinadadala sa Roma, sa pangangailangan ng Santo Papa at ng mga alipores nito, na siya namang ginagawang puhunan o investment ni Financial Minister ng Batikano upang lalo pa itong palaguin at padamihin.

Ito marahil ang ibig sabihin ni Kardinal Sin ng "Church of the poor." Pero sadya kayang mahirap o naghihirap ang Simbahang Katoliko sa Pilipinas? Tuwing may itatayong bagong simbahan, karaniwang ginagastos dito ay donasyon ng mga mamamayang kotoliko --- a capital investment --- like the construction of the now famous EDSA Shrine. But once the church is constructed, it becomes the property of the Church, such as what the parish priest of EDSA Shrine said as he derided the mostly poor pro-Erap protesters who once occupied the Shrine at the height of EDSA-3.

Samantala, kapag ang isang kotoliko ang nangailangan sa simbahan tulad ng pakasal, pabinyag, misa sa patay, kumpil at iba pang pangrelihiyong paniniwala ng mga kristiyano, dito ay di puwede ang utang o hulugan --- money down, wika nga, ang karaniwan nang isinasagot ng Kaparian.

Ibinabandera ng mga matataas na pinuno ng Simbahang Katoliko ang kaning pakikialam --- tungkulin daw nila ito at misyon ng simbahan --- batay sa itinatadhana at panawagan ng Vatican II Council, sa buhay pulitika ng bansa. Ito ay sa kabila ng malinaw na nakasaad sa Saligang Batas na prinsipyo ng "separation of Church and State." Kung sakali naman na manghimasok ang gobyerno sa mga panloob na gawain ng Simbahan ---halimbawa'y ang kunan ng buwis ang kayamanan at mga negosyo nito o dili kaya'y manghimasok sa mga appointments at promotion ng mga tauhan nito---karaniwan na nating naririnig ang reklamo ng mga pinuno ng Simbahan.

Hindi katwiran na kailangan ng mga Pari ang salapi upang sila ay mabuhay sa mundong ito. Siyempre bilang tao, kailangan din nila ang kumain ng tatlong beses sa loob ng maghapon. Katunayan, masuwerte pa sila dahil marami nang Filipino ang di kumakain ng tatlong beses ngayon sa maghapon. Pero ang pangangailangan ng Kaparian ay para lamang sila ay mabuhay at tupdin ang kanilang "vocation" na pinili sa buhay. Di nila kailangan ang magkamal ng bilyon bilyong salapi just for the glory of the institution. Tulad ng mga Pariseo at Sacerdote noong panahon ng Panginoong Hesus, ang makabagong pamunuan ng Simbahan ay dapat magtika at tupdin ang sinasabi sa Banal na Aklat --- hindi para mamuhay na parang Hari at patuloy na managana sa kabila ng di maikakatwang kahirapan ng maraming mamamayan.

Marahil ang palasyong tinitirahan sa Mandaluyong ng Kardinal Sin, ang mga magagara at air-conditioned nitong sasakyan, kuwarto at maraming alalay na sa bawat ingot ng Kardinal ay laging nakahanda --- sa ngalan ng relihiyon ---ay dapat nang ibalik ng Simbahan sa mga mamamayang naghihirap sa ngayon. Sa ganitong paraan, mapatutunayan kung sadyang ang Simbahanag Katoliko ay tunay ngang Simbahang ng mga mahihirap....batay sa mga sinasabi ng butihing Kardinal.

(Reprinted with permission from Kabayan Publishing Co.)

You may email the author at ernie@philippinestoday.net

AVAIL OF OUR VERY SPECIAL PROMO FOR ONLINE ADVERTISEMENTS

THIS SPACE CAN BE YOURS!

For more details, CLICK HERE.