Nasadlak sa dusa

Dalawang taon na si Danny sa Hapon. Panglimang pasok na niya sa bansang ito. Subalit para sa maraming Pilipino na katulad ni Danny, hindi magandang kinabukasan kundi malaking dagok at siphayo sa buhay ang nakamtan nila sa bansang ito.

Si Danny ay nasa piitan at naghihintay ng hatol sa ginawa niyang kasalanan. Nakabangga siya ng sasakyan na naging sanhi ng pagkamatay ng Hapones na nagmamaneho nito.

Hatinggabi nang mangyari ang aksidente. Kagagaling lang niya sa isang handaan kasabay ng kinakasama niyang Pilipina.

Nang dumating ang mga pulis at tinanong siya tungkol sa pasaporte niya ay nalamang wala na siyang bisa. Ang sabi ng mga pulis sa kaniya ay pinauwi na lang si Mari dahil buntis.

Hinuli muna siya sa kasalanang paglabag ng batas tungkol sa Immigration and Refugee Control Law. Pagkatapos ay kinasuhan siya sa paglabag niya sa batas tungkol sa trapiko dahil sa nangyaring banggaan na binago at dinagdagan ng mas mabigat na kasalanan nang mamatay ang biktimang Hapon.

Wala siyang mahingan ng tulong para mabayaran ang nasalanta niya. Malaki ang hinihinging bayad-pinsala ng mga magulang ng biktima. Maging ang bayad pinsala sa sasakyan ay wala siya dahil hindi pala siya nagbabayad ng tinatawag na car insurance. Aniya ay binili niya ang kotse sa isang kakilalang Pilipino bago ito umuwi sa Pilipinas, at sinabi naman nitong binili ang sasakyan sa isang kakilalang Hapones. Naenganyo naman siya dahil pati lisensiya ay kasama na sa bayad niya.

Tuwang-tuwa siya. Bago nito ay naghihintay pa siya na mag-ala-singko ng umaga para makasakay ng tren mula sa pinagtratrabahuhan niyang mise (pubsnack o bar). Panggabi kasi siya. Bartender siya doon at paminsan-minsan ay nahihilingang kumanta.

Ang totoo ay entertainer’s visa ang palaging dala niya pagpunta sa Hapon. Nakakahiya man daw na sabihin ay pumasok siya sa Hapon na kasama ng isang tropa ng mga bakla, at kung saan-saan na siya nakarating. Noong una ay hindi niya iniinda ang kahihiyang sumayaw na ayos babae, lalo na’t malaki ang kita niya. Subalit noong huling punta niya sa Hapon bilang entertainer na bakla ay hindi na siya nakatiis at ipinakita niyang hindi siya bakla kundi isang lalaking may natitira pang dangal.

Iyon daw kasing tencho (manedyer) nila ay ibig silang ibenta sa mga yakuza bilang katuwaan. Hindi siya pumayag. Sinuntok niya ang tencho at tinangka niyang saksakin ito ng kutsilyo. Tumakas siya, sakay ng tren papuntang Tokyo. Nagpasalamat nga daw siya at may pera siyang naipon sa loob ng tatlong buwan na itinigil niya noong huling punta nga niya sa Hapon. Nang makarating siya sa Tokyo ay kinontak niya ang isang kapitbahay niyang asawa ng isang Hapon na nakasama na rin niya sa trabaho. Pinatuloy naman siya nito at dinala pagkatapos sa Kanagawa at ipinasok sa isang mise bilang bartender.

Sinuwerte naman siya doon at mabait ang may-ari. Doon din niya nakilala si Mari na nagyaya sa kanyang magsama na sila. Pumayag naman siya kahit na alam niyang hindi sila
puwedeng magpakasal dahil may asawa’t anak siya sa Pilipinas. Alang-alang nga sa pamilya niya kaya raw siya nagtiyagang magbakla-baklaan, na siyang ipinayo ng isang kakilala niya upang makapagtrabaho sa Hapon. Hindi niya ito sinabi noong una sa misis niya subalit nabisto siya nang makita nito ang ilang larawan na inuwi niya. Binola na nga lang daw niya ang asawa niyang wala namang alam na tulad lang ng kabuki ang ginagawa nila.

Ngayon, nang mangyari ang aksidente ay magulo daw ang isip niya dahil sa nabanggit ni Mari sa kanya noong araw na ito’y nagdadalantao. Nalito siya at hindi niya malaman ang gagawin dahil magagalit siyempre ang asawa niya sa Pilipinas. Problema pa ang kikitain niya kung sakaling hindi na makapagtrabaho si Mari sa paglaki ng tiyan niyon. Samutsamot na problema kaya nang yayain siya ni Pete na kaibigan niya na uminom ay hindi siya tumanggi.

Nang bumalik siya sa katinuan ay nasa himpilan na siya ng pulis at iniimbistigahan tungkol sa aksidente. Inamin naman niya ang kasalanan niya at ang laki ng pagsisisi niya.

Nang dalawin siya ng abogadong ibinigay sa kanya ng hukuman sinabihan siyang mabigat ang kaso niya. Ipinaalam sa kanya na humihiling ang mga magulang ng biktima ng bayad-pinsala na 100 milyong yen. Humigit-kumulang ay pinakamababa na ang pitong taon sa bilangguan sa ginawa niyang kasalanan.

“Talagang sa huli ang pagsisisi,” ang sabi niya. “Ano kaya kung nagtiyaga na lang ako sa trabaho ko noon bilang janitor sa isang opisina? Ito ang kinasadlakan ko tuloy,” ang himutok niya.