Nawawalang yaya: tangay ang kasagutan sa isang kamatayan?

Katatapos pa lang ni Clarina ng mababang paaralan nang pinapunta siya ng kanyang mga magulang sa Maynila para bantayan ang anak ng kanyang tiya na papaalis noon papuntang Kuala Lumpur. Magtatatlong taon na siya sa tiya niya nang magkasakit iyon at napilitang umuwi ng Pilipinas.

Kaysa naman daw mapunta sa iba ang trabaho ay siya ang
inirekomendang kapalit ng tiya niya. Para walang maging problema ay medyo pinatanda ang edad niya at nakapunta siya sa Kuala Lumpur bilang isang katulong.

Nang malipat sa Hapon ang mga amo niya ay kasama rin siya. Subalit nang namatay ang kanyang among lalaki, kinailangan din ng pamilya nitong bumalik sa sarili nilang bansa. Hindi siya maisama ng kanyang among babae, kaya inirekomenda siya sa isang mag-asawang Amerikano na ang mga anak ay maliliit pa. Live-in maid siya at walang takdang oras sa pagsisilbi. Para kay Clarina, mas gusto niyang wala ang mga amo niya at kayang-kaya niyang pasunurin ang mga alaga niya.

Maliban kung may handaan sa amo niya, ang Linggo ay araw ng kanyang pamamahinga. Dahil malapit ang bahay ng mga amo niya na tinitirahan niya sa Akabane, tuwing Linggo ay pumupunta siya sa simbahan doon, kung saan marami siyang nakikilalang kapwa niya katulong at ang mga boyfriend-boyfriend nila.

May isang humingi ng telepono niya nang malamang dalaga siya. Dala na rin siguro ng kasabikan na maligawan at magkaroon ng kasintahan ay ibinigay niya sa lalaki ang numero ng kanyang mobile phone. Sa totoo lang ay wala talaga siyang balak na mag-subscribe nito kundi nga lang siya madalas tanungin kung may telepono siya o wala. Hindi naman niya maibigay ang telepono sa bahay ng amo niya dahil sa ayaw nilang gamitin ito para sa mga pribadong pagtawag niya.

Naging madalas ang pagtawag ng mga kaibigan niya sa kanya. Isang araw, nang dalhin niya ang mga alaga niyang bata sa palaruan gaya ng nakagawian nila pagkatapos niyang maglinis o maglaba, nakatanggap siya ng tawag mula sa lalaking gustong manligaw sa kanya. Natural, tuwang-tuwa siya. Tumalikod pa siya kamo doon sa mga batang naglalaro at medyo maingay.

Mahaba ang usapan nila ng lalaki. Naroon na siguro pati ang pangakuan siyang ibibigay sa kanya ang buwan, langit at lupa! Nakalimutan niya tuloy ang mga alaga niya. Nasa gitna sila ng masaya at matamis na pag-uusap nang biglang may humiyaw. Nang lumingon siya ay nakita niyang pinagkakaguluhan ng mga bata at mga kapwa niya mga katulong ang alaga niya. Pinatay niya agad ang telepono at ni hindi na niya nagawang magpaalam sa kausap niya. Lumapit siya sa kaguluhan at nakita niyang hinihimas-himas ng isang katulong ang bata. Iniabot ang bata sa kanya at habang inaamo-amo niya, kinarga niya ito pauwi kasunod ang kapatid nitong nakakatanda. Pagdating sa bahay ay pinunasan niya ang bata at pinalitan ng damit gawa nang nadumihan ang suot nito. Pinatulog niya ito, at nasa ganoong kalagayan ang bata nang dumating ang mga magulang nito.

Dahil para naman walang nangyari, hindi niya sinabi sa amo niya ang pagkalaglag ng bata sa swing na inuugoy ng mas matandang kapatid nito. Dahil siguro balisa rin ang kanyang
kapatid sa kinahihinatnan ng kanilang pakikipaglaro, hindi na rin ito umimik.

Nang ginigising ang bata ay hindi ito tuminag, at mula sa ilong ay lumabas ang maraming dugo. Isinugod ito ng mga magulang sa pinakamalapit na ospital. Pagdating doon ay saka nila nalamang nalagutan na ng hininga ang bata. Nang makita ng mga doktor ang kalagayan ng bata, tumawag sila ng pulis at ipinaliwanag ang tungkol sa pagkamatay ng bata. Inanyayahan ang mag-asawa sa himpilan ng pulisya upang alamin ang mga pangyayari.

Kaugnay dito, ang mga pulis ay pumunta sa kanilang bahay upang kapanayamin ang tagapag-alaga ng bata. Subalit nang dumating sila roon ay wala na si Clarina, dala-dala ang lahat ng gamit niya habang ang iba pang anak ng mga amo niya ay natutulog pa.

Naghalungkat ang mga pulis sa kuwarto ni Clarina, subalit walang makitang ebidensiya maliban sa nilabhan niyang damit ng bata.

Hanggang ngayon ay hindi pa nakikita si Clarina. Wala namang makitang talaan sa Narita o kung saang paliparan na umalis na siya ng Hapon. Hinahanap pa rin siya ng mga pulis at lahat ng mga tawag niya sa kaniyang telepono ay inaabangan nila para makakuha sila ng lead sa pag-iimbestiga nila.

Naging usap-usapan ang pangyayaring ito na naging dahilan ng pagtatanong ng pulis sa mga palakad-lakad na Pilipino sa Akabane. Sinasabing isa rin ito sa mga naging dahilan sa panghuhuli ng mga bilog o nanunuluyan sa Hapon ng labag sa batas nitong nakaraan.

“Nasaan na kaya si Clarina,” ang tanong ng mga nakakakilala sa kaniya. Kung andito pa siya sa Hapon ay mabuti pang sumuko na siya at kung wala naman siyang kasalanan ay hindi naman siya makukulong nang matagal bagamat maaari siyang kasuhan ng negligence o hindi niya pagtupad ng dapat niyang gawin upang makapagligtas ng isang buhay.