Wanted: Desperate Artist

ni Nikki Abaya

KAYA MO PA BANG IPAALALA SA sarili mo kung kelan ka huling tumanggi sa pera? Kung kelan hindi mo inintindi ang halaga nito para lang gawin ang gusto mo. Ke graduate ng UP, Ateneo o La Salle, mayaman man o hindi, naipagpalit mo na ba ang puso mo para lang masabing kumikita ka? Nagpapagamit ka rin ba sa sistema tulad ko, o tulad ng marami na kung tutuusin ay makakatakas sa pang-aaliping ginagawa ng tinatawag nilang pangangailangan. Tanong: Hanggang kailan mo ikukulong ang sarili mo?

Ipinako ko ang sarili ko sa isang trabaho na taga-edit ng mga litrato dito sa isang photo studio sa may Espania. Undergraduate ako ng UP Diliman sa ilalim ng kursong Fine Arts. May alam ako sa mga litrato, sa pagkuha nito at pagpapakita ng tinatawag nilang art gamit ang camera. Alam ko ang konsepto ng ilaw, sanib ng kulay at mga teorya ng debeloping, -sayang… sayang dahil ngayon, hindi ko magamit ang itinuro sa akin ng Unibersidad na pinanggalingan ko. Seven thousand five hundred kada buwan, walang kontrata at SSS, P125/hour para sa over time tapos ang usapan… Creative ka man o hindi, basta’t Adobe literate ka, pwede na. Dalawang lingo sa training, tuturuan ka ng lahat ng dapat mong malaman tungkol sa pagreretoke ng mukha. Pagtanggal ng tigyawat ng taong kinuhaan ng litrato, blemishes at katakut-takot na blockheads. P180 ang allowance mo per day kung trainee ka pa lang sa maliit na negosyong ito. Pwede na rin kung katulad mo kong may utang na dapat bayaran. O kung katulad ka ng kaibigan kong kailangan nang magbayad para sa sariling bills ng kuryente, internet service, telepono at tubig… ang pera ay pera. Pagod equals sweldo. Wala ka nang angal…

Unang lingo ko sa trabaho, namiss ko ang routine ko nung professional bum pako. Gising alas nuwebe, kain, nuod HBO, basa ng libro, text, kinig ng N.U, yosi, socialize with Ateneo friends at aspiring rock stars ng Pinas, Starbucks kung matripan, gawa ng painting, socialize ulit kung pwede pa, at muli pa, tapos to all I care- ang magsulat…sarap!- actually… Pero in between those moments, madalas kong isipin kung ano ang silbi ko sa mundo. Madalas kong tanungin ang sarili ko kung ganito na lang ba ko habang buhay…sabi ng utak ko, hindi daw. So finally, I confronted myself to find a job. Kahit ano.

Mula alas nuwebe ng umaga hanggang ala sais ng gabi, pinaka-aantay ko ang mga text ng mga nangangamustang kaibigan. Hindi na raw kasi ako ganun ka accessible simula nung nagtrabaho ako. Hanggang ngayon habang nakaharap ako sa kompyuter at nag-eedit, namimis ko sila; ang Katipunan Ave., ang UP, ang FA, ang sarili ko. Pakiramdam ko, itinapon ako sa isang panibagong mundo. Sa totoong mundo na hindi ko nakilala kahit nanggaling ako ng UP. Eto na yung sinasabi nila na totoong eskwelahan.-ang lipunan.- Habang ang guro mo mismo ay ang sarili mong pakikipagsapalaran. Tipong bibitawan mo na lahat ng textbooks mong luma at ngayon ay hands-on na. Sukatan na kung sinong makaka survive sa gutom o pag-iinarte ng prinsipyo. Aamin ako, tumigas ang ulo ko.

Nafrustrate ako sa sarili ko. Naisip ko, ang dami kong sinakripisyo para sa pera. At ngayon sinisisi ko ang sarili ko sa pagmamadaling hanapin ang papel ko sa mundo. Hindi ito ang gusto kong hanapin nung una. Hindi pera. Hindi sweldo kundi fulfillment na tinatawag. Walang creativity na required sa trabaho ko ngayon. Wala din ang freedom of expression. Bawal maging unorthodox, at kailangang maging conformist. Bawal kalabanin ang boss kahit alam mong tama ka. Papasok ka sa oras kahit insomniac ka. Hindi ka mag-aabsent dahil ayaw mo lang pumasok o dahil wala ka sa mood. At walang kahit na sino sa loob ng opisinang yon ang responsible sa mga tantrums ko bilang artist. Matanda na ko, at nagtatrabaho na. Kailangan nang maging mature at professional…

Masakit na sa mga pagkakataong ito hindi ko magamit ang emosyon ko bilang inspirasyon sa trabaho. Hindi gaya nung nasa college pa ko, na pwede kong gawing outlet ang canvass ko. Pag ginawa ko yun ngayon, magagalit ang boss ko. Masisira ang mga litratong hawak ko, at mawawalan kami ng costumer. Hassle…

Nakulong ang pagiging istudyante ko ng UP College of Fine Arts. Walang makitang sigla sa mga trabahong natatapos ko sa isang araw. Hindi rin ako makapirma sa mga litratong naeedit ko. Lumabas mang maganda ang mukha ng costumer ay dahil sa good quality ng digital technology na sinasamba ngayon ng employer ko; pero hindi dahil sa may skill ako bilang artist-o kahit bilang tao na lang…nakakulong din ang art ko. Ang sining na dapat sana eh siyang bumubuhay sa kin. Nakatiwangwang sa kwarto ko ang blankong canvass, nanunuyong mga pintura at tumitigas na mga brush. Tuwing dumarating ako sa kwarto ko kaharap ang mga lumang gamit ko, pakiramdam ko namatay ang dating ako -- tuluyan nang nalibing sa kaparehong alikabok na bumabalot sa pagkakimi sa mga bagay na mahal ko.

Pinipilit kong hanapan ng oras ang pagsusulat. Kahit na madalas akong umuwing pagod, sumusulat parin ako ng mga tula. Tanging sa pagsusulat ko naibubuhos lahat ng sama ng loob ko. Madalas kong sabihin ngayon ang mga salitang SANA at SAYANG…hindi pa rin ako nagreresign hindi dahil sa naka-adjust na ko sa posisyong manual laborer. Kundi dahil gusto kong mag-ipon ng pera para makapag-exhibit o makapagpa-publish ng libro. Ayokong matali sa trabaho ko ngayon dahil nawawalan ako ng bilib sa sarili ko. Naeexploit ang mga artist dito sa trabahong ‘to. Hanggat maaari sana ayokong pagamit sa kanila o sa pera. Babalikan ko ang pagiging malaya ng sining ko. Hindi pala totoong professional bum LANG ako nung wala pa kong tabaho, mas alam ko lang pala noon ang gusto ko… *

Back to top

Ed’s note – Si Nikki ay 20 anyos, estudyante, empleyado, pintor at manunulat. Nag-resign na siya mula sa trabahong ito.

We welcome our readers to contribute their articles to Philippines Today Online. If you would like to submit your article for posting at this section, please use our Submission Form.