Mama-san brightens up a dim world

Light talk with Yolly Someya

MANY A FILIPINA’S SUCCESS STORY in Japan is woven around a small, glitzy world--the omise (night club). The Filipina either makes or breaks it in this dimly lit world.

First coming to Japan when she was 17, Yolanda “Yolly” Someya has spent the greater part of her life in such a world. During her first time in Japan, she was drawn by its glitter. As a young girl, she hawked vegetables in a small town in Cagayan Valley with her mother. By the same dint of hard work, she was able to conquer the dark of this night profession with a radiant determination. Together with her husband, she has established two big entertainment clubs in Ibaraki--one in Tsukuba City and another in Tsuchiura City.

Shy and self-effacing, Yolly offers us a rare glimpse into this oft-misunderstood profession. Not only is she weathering the overall slump in the industry, she is actually coming on top of it victoriously. Committed to the rules of decency in her club, she proves that the secret to success in this profession is offering clean entertainment. Having begun life in Japan as a talent bedazzled by the dream of financial success, she now serves as the luminous beacon to young women who hope to strike gold in this literally dark world.

In this issue, PHILIPPINES TODAY presents a light interview with a lady whose smile brightens the darkness. Read on.

Ikuwento mo ang unang punta mo sa Japan.

I first came to Japan as a talent in 1983 when I was turning 18, after high school and after enrolling for one year at FEU . Pinapunta ako ng older sister ko na nauna na rito, married to a Japanese promoter. Unang punta ko 4 months lang, dahil ganoon lang ang length ng contract ko noon. Umuwi ako ng Pilipinas at pinagpatuloy ko ang pag-aaral sa Araneta University, taking Management. Hanggang 3rd year ako. When I was 19 going 20, I decided to come back to Japan on student visa.

Nag-aral ako sa Tokyo ng Japanese language. Pero palagi kong pinapasyalan ang ate ko noon dito sa Ibaraki, at dito ko na nakilala ang asawa ko na kaibigan ng ate ko.

Paano ka nagsimula sa hanapbuhay na ito?

Naaalala ko 1990 noon, habang nagtatrabaho pa ako sa omise na pag-aari ng ate ko, nagkaideya ang asawa ko na magtatayo na lang kami ng sariling omise at siya na lang ang maglalabas ng pampuhunan. Nagprovide ng talent ang promotion ng asawa ng ate ko. Ang usapan ay hati sa kikitain.

Madali ba para sa iyo ang pagpasok sa negosyong ito?

Six months lang akong nag-handle. Umuwi ako ng Pilipinas at ibinigay na lang namin ang omise sa asawa ng ate ko. Pero sa panahon na iyon, kumikita ang omise, malakas.

Sa tingin mo, bakit kumikita ang negosyong ito?

Dati, maganda pa ang ekonomiya ng Japan. Kaya lang naman namin binitawan ang omise ay dahil hindi kami naging masaya sa partnership arrangement. Pero kami ng ate ko, OK kami. Ang sistema rin nga sa kanya ay sinusuwelduhan lang siya ng asawa niya. Malaki naman ang suweldo, pero hindi proportional doon sa kinikita ng omise.

Bakit gustung-gusto ng Hapon ang omise?

Ang Pilipina kasi hard to get. Compared to Japanese women who are materialisitic, Filipinas can easily be satisfied with small gifts. May hiya ang Pilipina tungkol sa bagay na iyan. May pride sila.

Mali ba ang karaniwang impression na masagwa ang ginagawa ng mga Pilipina sa loob ng omise?

Hindi naman lahat ng talent ganoon. Lahat ng talents ko majime. Nasa paghahandle ng club owners yan, sa management system. Halimbawa, kung ang sistema ay bibigyan mo ng quota sa dohan ang mga talent sa loob ng isang linggo, mapipilitan silang gumawa ng kalokohan. Kung aasa lang sila sa suweldo, napakaliit, wala silang maiuwing pera. Mas kumikita pa nga ang mga managers sa Pilipinas kaysa sa mga babaeng nagtatrabaho sa Japan. Kaya ang iba ay napipilitang makipag-boyfriend para lang magkapera. Sa sitwasyon na ito nagmumula ang ganyang masamang impresyon. Depende sa tao ito. Kung sa sistema ng club, hindi policy ang pagdo-dohan, hindi nila gagawin ito. Hindi rin gusto ng mga babae ito, lalo na pag-first-timer.

Noong una kang naging mama-san, hindi ba halos kaedad mo lang ang mga talento? Hindi ka ba nahirapan?

Noon 22 lang ako. Pero uso noon ang 18 na talento. May experience na rin naman kasi akong maging chimama sa ibang omise bago ako pumunta sa omise sa ate ko kung saan naging chimama rin ako.

Bakit kayo umuwi ng Pilipinas?

Bumili kami ng bahay doon. Buntis na rin kasi ako. Ang asawa ko naman ay pinagpatuloy niya ang totoong hanapbuhay bilang engineer, isang contractor sa road construction. Sumunod na lang siya sa akin. 2~3 years ako sa Pilipinas, at ang asawa ko mga 2 years din. Nagpundar kami ng negosyo roon—10 taxi units at reproduction ng video tapes. Malakas nga.

Kung kumikita na kayo roon, bakit pa kayo bumalik ng Japan?

Maraming dahilan. Naholdap ang taxi. Maraming utang ang mga drivers sa amin. Hindi sila nagre-remit nang tama. Mahirap mag-maintain ng ganitong business. At higit sa lahat, hindi sanay ang asawa ko na walang ginagawa. Natuto nga siyang mag-casino roon.

Paano kayo nagsimula ulit sa Japan?

Nagpart-time ako sa ate ko bilang chimama. Ang mister ko naman bumalik sa buy-and-sell ng lupa. Kaya lang mahina na. 1995 nang magpasya kaming magbukas ng omise, Viva Star, sa first floor ng isang hotel. Pero nagclose din yon dahil na-check ng Immigration. Nagkataon nang pumasok sila nakita nilang nakaupo ang isang talento sa table ng tumer. Bawal kasi ito. Wala kasing fuzoku ang lugar. Nang umuwi ang mga talents after three months, isinara na rin namin ang omise. Bumalik na lang ako sa omise ng ate ko at nagtrabaho roon nang ilang buwan.

Paano kayo nakapagbukas ng napakalaking omise (Viva Star) pagkatapos noon?

Hindi kasi alam ng asawa kong nag-iipon talaga ako. Ang sinabi ko lang umutang ako sa ate ko. Ang totoo noon ay ¥5 milyon sa sariling pera ang inilabas ko, at nag-raise din siya sa sarili para sa pagpapaayos ng loob. Dito na talaga kami sinuwerte. Wala kasing ibang club sa lugar na ito (Yatabe, Tsukuba City). Ang pinakamalapit ay mga 10 km away. Maraming talents sa Viva Star, 15~17. Mas gusto ng tumer ang talent. Mas marami, mas gusto nila kasi pag kaunti, parang malungkot ang omise.

Bakit mas gusto ng customer ang talent kaysa sa arbaito?

May kontrata ang talent ng 6 months, pagkatapos noon ay umuuwi na. Ayaw ng kustomer ng zutto. Nakakasawa raw. Ang mga customer na paruparo, gusto rin nila iba-iba ang nakikita. Kapag talent, hindi masyadong magastos. Halimbawa’y kung sa zutto ay kailangan nilang magbigay ng 1-man, sa talent ay 1-sen masaya na.

Continue to next page

Back to top